Dag Lieverds!
In een eerdere post had ik al verteld hoe grote fan ik wel niet ben van de stripreeks Dick Herisson. De stijl van de verhaallijnen heeft veel van klassieke detective romans, maar is toch verassend gebracht dankzij de stijlvolle scenario's waar een horrortwist hier en daar niet word geschuwd. 😊
De karakteristieke personages geven de verhalen een charmante meerwaarde. De thrillerachtige sfeer wordt opgebouwd en het mysterie versterkt.👀Vorige keer vertelde ik over het eerste deel De schim van Torero.
Het tweede deel is De oor-rovers en dit verhaal vond ik persoonlijk veel moeilijker vanwege de vele personages en het moeten teruggaan naar iedereen zijn verleden. In de stad Arles worden mannen, allemaal Italiaanse migranten, dood aangetroffen met een afgesneden oor. 👂
Terwijl Dick Herisson tezamen met zijn goede vriend en journalist Jeróme Doutendieu het raadsel proberen op te lossen kruisen ze de excentrieke en steenrijke familie Unheimlichs. De vader des huizes is psychiater die zelf ook een paar sessies therapie kan gebruiken. Want hij kijkt vaak te diep in zijn glas cognac.
Hij heeft echter ook een charmante kant. Hij en Herisson delen dezelfde bewondering voor de kunst van Vincent van Gogh. Zijn verwaande en erg traditionele vrouw Eulalie daarentegen is allerminst gediend met de komst van Herisson, vanwege hun meningsverschil over het klassensysteem. Herisson ziet ook meteen hun geesteszieke zoon met sadistische trekken als de hoofdverdachte.
Ondertussen sterven er meer migranten, allemaal op een plaats waar Vincent van Gogh ooit geschilderd heeft. Herisson en Doutendieu hun zoektocht leid hen door de het klassensysteem van de jaren 20. Een baan waar een handjevol mensen steenrijk waren en een hele grote groep, waaronder migranten, in poverheid leefden. Herisson moet het doen met de oude verhalen van de dorpsbewoners, de getuigenissen van de meisjes van plezier, een directeur van een rariteitenmuseum en héél veel boeken.
Groetjes MuaMua Me!
