Fotografen review

Hoi iedereen!

Ik heb fantastisch nieuws: ik heb weer een boel nieuwe fotografen ontdekt en ik ga ze vandaag reviewen.

Het leek me leuk om ze allemaal in één artikel te steken.

Sarah Moon

Alle kunstenaars zijn gewoonweg eigenzinnige mensen.

Sarah Moon, een Franse fotografe heeft een unieke stijl van portretfotografie.

Ik kan onmogelijk beschrijven hoe deze lugubere, maar toch vrij romantische foto's mij blijven inspireren voor andere dingen.

Ze zijn gewoon mooi.



Felix Cooper

Ik hou van Cooper zijn stijl.

Het zijn mooie modefoto's maar ik geef toe dat ik sommige iets te geposeerd vind en niet in altijd originele houdingen.

Dat zijn de meeste modefoto's maar dan heb ik zijn spontaan werk liever.







Mikael Jansson

Ik heb dit talent ontdekt in een gekochte Vogue Paris.

Zijn fotografie stijl is zo zacht...

Het straalt liefde uit...
Hij heeft onder andere de bekende Franse actrice Marion Cotillard gefotografeerd.

 



Zo komt er helaas weer een eind aan dit artikel.

Vonden jullie het een leuk artikel?

Welke fotograaf uit de 3 vonden jullie de beste?

Of welke foto trekt het meeste aan volgens jullie?

Groetjes MuaMuaMe!

Stripreeks review! "Levenslijnen" Frank Giroud

Beoordeling: *****/Uiterst subliem

Dit is toch een van de beste stripreeksen die ik ooit heb gelezen.
Ik lees alles. Letterlijk: thrillers, komedieverhalen, sprookjes, reclameborden, poëzie, horror, kranten en tijdschriften in vreemde talen.
Maar dit heeft me van alle kanten verast.

Het eerste deel van Levenslijnen begint als een typisch Bonie en Clyde verhaal. Maar niets is wat het lijkt.

Het speelt zich af in de jaren 80 van Texas. Ellen Baker, het hoofdpersonage werkt in de kantine bij haar op de campus om extra geld te verdienen voor haar familie en studies.

Ellen heeft namelijk vele soorten dromen waarvan één centraal staat: een veelzijdige en zelfstandige vrouw te worden.
Ze droomt van haar grote liefde Greg, met wie ze graag iets zou willen beginnen.
Helaas ziet Greg haar niet staan en kiest hij voor de wulpse en super vrijpostige Jane.

Ze zou alles doen voor Greg om hem te krijgen. Nu denken jullie vast: wat een melig verhaal is me dat zeg.... Bweeurk.
Maar dan komt er een versnelling in het verhaal wanneer Ellen een akkoord sluit met Greg.
Ze wilt haar lieve Greg nog eens zien in de garage waar hij werkt. Bij de ontmoeting luistert ze naar zijn ideeën en idealen.

Greg gaat helemaal niet akkoord met hoe de wereld in elkaar zit.
Hij wilt daarom wraak nemen op de autoriteiten en Ellen volgt hem in elke stap mee richting de pure waanzin.
Ze schrijven een plan uit om een bank te overvallen en Ellen negeert haar twijfels in Greg en zijn visie hoe de wereld van de wereld van morgen zal zijn.
De dag waar ze zo lang naar hebben gewerkt valt hun plan totaal in duigen.

Greg wordt neergeschoten door een politieman voor Ellen's ogen.
In  totale razernij schiet ze de politieman en een moeder op straat neer.
Ellen pleegt in een dramatische golf van woede, verdriet en angst een vluchtmisdrijf en rijd naar een verlaten magazijn vlak bij een kanaal.

Daar probeert ze te praten met Greg maar ontdekt ze dat hij morsdood is.
Het lijkt dan even een voorspelbare film met veel traantjes enz. maar het wordt dan pas interessant wanneer Ellen haar leven vastneemt en tegen zichzelf zegt wat ze ermee gaat doen. Want Ellen verhuist dan uit angst voor de doodstraf naar Engeland om daar een nieuw leven te beginnen.

Ze begint met vrijwilligerswerk en neemt alle soorten baantjes om een nieuw leven uit de grond te stampen.
Bij het opdienen in een pub wordt ze gecharmeerd door de slimme student Richard.
Ze krijgen een reuze liefdesrelatie.
Trouwen later op een van de Sheteilanden en krijgen dan twee uiterst mooie en slimme kinderen.

Dit lijkt op zo'n typisch "slechteriken worden helden" verhaal maar dat is pas het eerste deel.
Want later, als Ellen het in alles gemaakt heeft, wordt ze geconfronteerd met haar verleden.
In een bubbel van melancholie, angst en verwarring moet ze op een korte tijd beslissen wat ze ermee moet doen.

Ze reist naar de Sheteilanden om daar in haar vakantiehuis -volledig afgezonderd van de wereld- na te denken over haar verleden, haar leven nu en haar toekomst.

Ze moet harde keuzes maken. En elke keuze loopt zijn weg.
Zo vertakken haar levenslijnen tot één enkel plot.
Die zowel fataal als verassend kan zijn.

Elke strip zijn door andere auteurs gemaakt (behalve het eerste en het laatste deel) maar Frank Giroud werkt mee met elke auteur omdat het uit zijn idee voortkwam.
Ik vind dit persoonlijk een uiterst subliem en origineel idee.
Van alle strips die ik heb gelezen blijft dit toch wel de orgineelste.

Puik werk! Mijn favoriete strip is "de muur" van de auteurs Florent Germaine en Sebastien Goethals.
De tekeningen zijn zeer mooi en het scenario loopt zo goed in elkaar.

Van mij krijgt heel de stripreek een zeer mooie beoordeling.
Nog een laatste tip: lees het laatste deel echt als laatste.
Hoe nieuwsgierig u kunt zijn, als u dat leest, dan is heel de serie om zeep.

Want het beste is het einde.

Zouden jullie deze stripreeks lezen?

Wat vonden jullie van dit artikel?

Groetjes, MuaMuaMe!

Fotograaf Andreas Gursky

Hi iedereen!
Vandaag schrijf ik weer een artikel over fotografie.
Ik probeer nu naar een gerichte fotograaf te schrijven.
Een fotograaf die via abstracte beelden toch duidelijke foto's maakt van de omgeving.


De foto's van de Duitse fotograaf Andreas Gursky zijn interessant om ernaar te kijken omdat ze zo symmetrisch zijn.
De kleuren passen perfect in het plaatje en het is aantrekkelijk om zo een gewone omgeving zo in de kijker te zien.

Flatgebouwen, kantoorblokken en industriële architectuur kun je moeilijk op zo'n sierlijke manier voortbrengen in foto's.
Maar Andreas bewerkte zijn foto's vaak omdat de betekenis van de foto's onduidelijk moesten zijn.

Dat is misschien de reden dat je er ook naar blijft kijken.
Je wilt weten wat de foto is. 
Waar het getrokken is, wat er bewerkt is en wie die mensen zijn die je heel soms ziet op de foto's.

Ik hou van zijn foto's. De kleuren zitten zo goed en dat het bewerkt is kun je moeilijk zien.
Het ziet er allemaal zo naturel uit die omgeving.

Wat vinden jullie van de foto's?

Zijn jullie onder de indruk van zijn werk?

Groeten MuaMuaMe!

Japanse groene thee met chocolade koekjes Review. :-)

Hi iedereen!
Dit artikel gaat niet over lezen, gedichten, muziek, mode of andere dingen.
Het gaat over Japans snoep.
Of Japanse koekjes eigenlijk.
Ik was ooit (niet zo lang geleden) naar een stripbeurs en daar hadden ze veel manga's maar ook Japans snoep.

Ik heb deze groene thee met chocolade koekjes gekocht.
Eigenlijk smaken ze op zich helemaal niet vreemd.
Je proeft de groene thee nauwelijks. Ze lijken meer op gewone Amerikaanse koekjes.
Echt lekker.

Wat zo typisch Japans en Koreaans is: ze zijn dol op van die ultra vrolijke verpakkingen.
Met vele schreeuwerige tekeningen en felle kleurtjes ziet het er voor de meeste er gewoon aanlokkelijk uit om te kopen.
 
  Het enige opvallende aan de koekjes is dat ze fel groen zijn maar dat is ook het enige...
Ze smaken niet vreemd maar superlekker.
Ik heb ze voor €2 gekocht op die stripbeurs.

I love it! ;-)

Groetjes MuaMuaMe!

P.S Sorry voor de redelijke vage afbeelding van de koekjesverpakking...
De camera kreeg ik maar niet scherp. ;-P

Workshop opdracht- Peter Handke "Zelfbeschuldiging"

Hi iedereen! MuaMua weer!
Ik was een week weg op kamp en daarom had ik geen tijd voor mijn blog.
Met de bendeweek trokken we naar Antwerpen om daar een week te werken rond een toonmoment.


Ik heb een workshop TXT (tekst, schrijven, poëzie...) gekregen en heb oefeningen gekregen rond bepaalde thema's als verdriet, verlangen, zondes, angst...
Dat klinkt allemaal totaal niet vrolijk maar uiteindelijk was het best wel tof...

Eén van de opdrachten was een tekst schrijven volledig uit de IK vorm.
Op basis van de tekst "Zelfbeschuldiging" van Peter Handke.
Ik vond het wel mooi, maar moest er in komen.
Zo'n dingen lees ik normaal niet.
Ik lees en schrijf over verschillende situaties en mensen.
Nooit iets wat totaal in de IK vorm is.

Nou, hier komt die dan. Pas wel op: de versie van Peter Handke is 12 pagina's lang.
Die van mij valt dus heus wel mee zoals je hieronder ziet. ;-)


Ik ben uit een eicel gekomen.
Ik ben een foetus geworden.
Ik ben een levend wezen geworden.
Ik kwam ter aarde.
Ik heb de lucht van de aarde in en uit geademd.
Ik heb HARD in en uitgeademd.
Ik heb zacht in en uitgeademd.
Ik heb geweend.
Ik heb mijn moeders binnenkant gekend en nu haar buitenkant.
Ik heb het leren kennen dankzij haar huid.
Ik ben een peuter geworden dat heeft leren stappen.
Ik ben een kleuter geworden dat niet altijd heeft geluisterd.
Ik ben een kind dat al spelend leerde.
Ik ben een onzekere jonge tiener geworden.
Ik ben een rebellerende puber geworden.
Ik heb fouten gemaakt.
Ik heb eruit geleerd.
Ik ben een veelzijdige volwassene geworden.
Ik ben niet geworden wat ik altijd droomde te zijn.
Ik heb een ander leven.
En dat is oneindig veel mooier.

Wat vinden jullie ervan?
De meeste vinden het herkenbaar dus ben ik wel blij. :-)

Groetjes, MuaMuaMe!